Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Maj 2015
N P W Ś C P S
« Kwi   Cze »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  
  • Niedziela Trójcy Świętej – Misterium Życia

    Po zakończonym w ubiegłym tygodniu okresie wielkanocnym, pierwsza niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego poświęcona jest Trójcy Świętej. W ten sposób Kościół pokazuje nam kto stoi za całym dziełem zbawienia, czyim działaniem jest ten wielki cud nowego życia. To tajemnica Trójcy Świętej, to inicjatywa i dzieło wspólnoty, a nie Boga samotnika. Jezus w Ewangelii da świadectwo o tej wspólnocie mówiąc:

    Idźcie i nauczajcie wszystkie narody udzielając im chrztu w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego… Oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata (Mt 28,19-20)

    Continue reading »

  • Po trzech miesiącach wracamy do okresu zwykłego w liturgii. Cóż to za czas? Czas odpoczynku, przerwy? Nie do końca. Zainspirowany pytaniem jednego z braci spróbuję dać krótką odpowiedź o sens tego czasu.

    Przede wszystkim jest to czas inny niż Adwent, Okres Bożego Narodzenia, Wielki Post czy Okres Wielkanocny. Te cztery okresy roku liturgicznego mają pewną charakterystykę szczególną, przygotowują nas, albo są czasem pogłębienia dwóch ważnych wydarzeń z życia Jezusa: Jego narodzenia oraz Jego Paschy, czyli śmierci i zmartwychwstania. W tych okresach Kościół chce, abyśmy pogłębili te najważniejsze wydarzenia naszego zbawienia. Ale przecież życie Chrystusa to nie tylko dwa wydarzenia, to rozciągnięte na 33 lata bycie między ludźmi i 3 lata publicznej działalności. Continue reading »

  • Uroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy okres wielkanocny. Jest ona zarazem dopełnieniem tego wielkiego święta nowego życia, które Chrystus dał człowiekowi. W tym dniu słyszymy Ewangelię o spotkaniu Jezusa z Apostołami po zmartwychwstaniu, w którym to Jezus mówi do nich:

    Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. (J 20,22-23)

    Duch, którego Jezus przekazuje swoim uczniom jest Duchem na odpuszczenie grzechów. Jest to Duch, który ma moc przebaczenia i pojednania. Aby zdać sobie sprawę z tego, spróbujmy zatrzymać się trochę nad tym co znaczy grzech, który zostaje przebaczony mocą Ducha Świętego. Continue reading »

  • Oczekujemy na przyjście Ducha Świętego. To już ostatnie dni okresu wielkanocnego, w którym próbowaliśmy odkrywać nową tożsamość Kościoła jako Ciała Zmartwychwstałego Pana. Próbowaliśmy patrzeć nie tylko na głębokie korzenie takiego stwierdzenia, ale także na to jakie relacje powinny charakteryzować wspólnotę wierzących, którzy mają świadomość Kim są. Tydzień temu przyszedł czas na to, aby stanąć w prawdzie o własnej słabości. Celem takiego spojrzenia nie było jednak podcięcie skrzydeł, ale otwarcie nas na to, co się ma wydarzyć, na zesłanie Ducha Świętego. Aby to wyjaśnić spróbuję wyjść od proroctwa zawartego w księdze Ezechiela:

    Potem spoczęła na mnie ręka Pana, i wyprowadził mnie On w duchu na zewnątrz, i postawił mnie pośród doliny. Była ona pełna kości.I polecił mi, abym przeszedł dokoła nich, i oto było ich na obszarze doliny bardzo wiele. Były one zupełnie wyschłe. I rzekł do mnie: „Synu człowieczy, czy kości te powrócą znowu do życia?” Odpowiedziałem: „Panie Boże, Ty to wiesz”. Wtedy rzekł On do mnie: „Prorokuj nad tymi kośćmi i mów do nich: „Wyschłe kości, słuchajcie słowa Pana!” Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja wam daję ducha po to, abyście się stały żywe.Chcę was otoczyć ścięgnami i sprawić, byście obrosły ciałem, i przybrać was w skórę, i dać wam ducha po to, abyście ożyły i poznały, że Ja jestem Pan”. (Ez 37,1-6)

    Continue reading »

  • W najbliższą niedzielę w liturgii przeżywać będziemy Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. W tym dniu Kościół wspomina to, co wydarzyło się w czterdzieści dni po Zmartwychwstaniu. Wówczas to, kiedy Jezus był z uczniami i polecił im głosić Ewangelię, rozstał się z nimi. Św. Marek zapisał:

    Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły (Mk 16,16-20)

    Continue reading »

  • Od Wielkanocy cały czas próbujemy odkrywać obecność Pana pośród nas. Zaczęliśmy od Eucharystii, która pokazała nam, że to nie tyle my przyjmujemy Jego w Komunii, ale to On sam nas przyjmuje abyśmy się stali Jego Ciałem. Dotarliśmy potem do fundamentu i zobaczyliśmy że to nie jest tylko jakaś powierzchowna relacja, ale jesteśmy wrośnięci w Niego! Z tego zaczęły wypływać konkretne konsekwencje: wzajemna przynależność do Jednego Ciała, zgoda na różnorodność, troska o całe Ciało, szczególnie o najsłabszych… W ten sposób człowiek zostaje wyprowadzony poza ciasny horyzont własnego „ja”, aby pełniej odnaleźć siebie we wspólnocie, w zmartwychwstałym Ciele Pana. To było Jego pragnienie, które wyraził przed swoim odejściem:

    Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie;  aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał (J 17,20-21)

    Continue reading »

  • Temat, który przewija się praktycznie nieustannie w czytaniach najbliższej niedzieli to miłość. Jezus nie mówi jednak o jakiejkolwiek miłości. Mówi o tej, która jest bezinteresowna i wieczna. Mówi więc o jedynej miłości, która w pełni zasługuje na to miano. Swoją mowę rozpoczyna w ten sposób:

    Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. (J 15,9-17)

    Continue reading »

  • Wzajemne powiązanie, więź i jedność to te elementy, które charakteryzują wspólnotę, która odkryła swoją tożsamość. Bycie Ciałem zmartwychwstałego Pana to jej sposób istnienia. Św. Paweł prowadzi nas jednak głębiej w tej wędrówce. Łatwo jest tworzyć więzi i być w jedności wówczas, kiedy bliźni są przyjaźni, nieskazitelni, pełni miłości. Prawdziwa wartość wspólnoty jako Ciała Pana objawia się jednak przede wszystkim tam, gdzie pojawia się słabość, grzech, rana… Św. Paweł tą relację wobec tych „niechcianych” wyraża w ten sposób:

    Raczej nawet niezbędne są dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze; a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała, a te, które nie należą do wstydliwych, tego nie potrzebują. Lecz Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci, by nie było rozdwojenia w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem. Tak więc, gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współweselą się wszystkie członki (1Kor 12,22-26)

    Continue reading »

« Previous Entries   

Recent Comments

  • Ilekroć słucham wypowiedzi naszego papieża zastanawiam si...
  • No to ja mam przerabane. Nie ma we mnie nic, ale to doslowni...
  • To dla mnie najważniejsze zdanie z całości: (...) to co...
  • Dziękuję i odliczam do tysiączka!
  • Przy okazji, przed chwilą zauważyłem, że dzisiejszy wpis...