Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Wrzesień 2018
N P W Ś C P S
« Sie    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
  • Tydzień po uroczystości Zesłania Ducha Świętego Kościół przeżywa niedzielę poświęconą Trójcy Świętej. W tym dniu wierni są zapraszani, aby odkrywać w sposób bardziej szczególny Boga, który dokonał tajemnicy zbawienia. On, sam w sobie niepojęty i nieuchwytny zechciał się objawić człowiekowi, zechciał dać się rozpoznać poprzez swoje działanie. Ewangelia, której będziemy słuchać podczas Eucharystii uchyla nam nieco tej tajemnicy bycia i działania Boga. Św. Jan zapisał słowa Jezusa:

    Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zba­wiony (J 3,16-17)

    Te słowa streszczają cały zamysł Boga względem człowieka. Za tym zamysłem, za tym planem zbawienia stoi Ktoś. Ten plan zbawienia nie zrodził się przy biurku, nie był chłodną kalkulacją, strategią działania dla osiągnięcia określonego celu. Wszystko, czego Bóg dokonał dla człowieka wypływało i wypływa z Jego wnętrza. Pragnienie zbawienia, pragnienie obdarowania życiem rodzi się najpierw w sercu Boga, wyraża to kim On jest, a dopiero potem staje się widoczne, zrealizowanie, dostrzegalne dla nas. Dlatego mówiąc o tym czego Bóg dokonał dla człowieka rozpoznajemy w tym Boga, Jego styl życia i działania.

    Jezus w Ewangelii odsłania motyw działania Ojca i Syna: jest nim miłość, więcej: to nadmiar miłości Ojca! Tak wielka była miłość Ojca wobec świata, że widząc mroki śmierci posłał w te mroki własnego Syna. Posłany gotów był przyjąć misję Ojca z tego samego powodu: Bóg nie potrafi żyć dla siebie, jest całkowicie dla drugiego. Ojciec dla Syna, Syn dla Ojca, mocą Ducha Świętego. Ta obfitość wiecznej miłości niczym rzeka rozlała się na świat, by ten został zbawiony – innymi słowy, aby miał życie.

    Niedziela Trójcy Świętej wprowadza nas w źródło, z którego rozlewa się boskie życie – w intymne wnętrze samego Boga. Obfitość miłości w Bogu rodzi się stąd, że jest On wspólnotą Osób. Miłość mnoży się wówczas, kiedy jest obdarowywaniem. Kiedy zostaje przywłaszczana, zanika i przestaje istnieć i rodzi samotność. To właśnie bliźni, ktoś drugi prowokuje, aby kochać bardziej, aby wyzwalać miłość. Dlatego w Bogu-Wspólnocie miłość osiąga swój szczyt i może być przekazywana światu.  Bóg-Wspólnota żyjąc wzajemną miłością był i jest gotów dzielić się, dawać i posyłać światu to, czym sam żyje. Syn został dany a nie przywłaszczony. Będąc dany światu, niczego sobie nie przywłaszczył, ale stał się darem. Tylko logika daru daje życie.

    W świecie, w którym liczy się logika własności, zysku i pomnażania. Bóg ze swoim stylem życia może prowokować, bo to całkowite przeciwieństwo świata. Ale to właśnie Ten, który obdarowuje i miłuje zbawia i daje życie. Odkrycie tej prawdy sprawia, że człowiek przestaje szukać siebie, swoich praw, swojej własności. Zaczyna zapominać o sobie i paradoksalnie doświadcza życia bożego, życia Trójcy. Na takie doświadczenie otwierajmy się, kiedy podczas Eucharystii po raz kolejny obfitość boskiego życia zapragnie rozlać się w naszych sercach.

    Posted by ks. Sławek @ 17:42

Comments are closed.