Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Kwiecień 2018
N P W Ś C P S
« Mar    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  
  • Niedzielna Ewangelia stawia rysuje przed nami wydarzenie, rozmnożenia chlebów i nakarmienia głodnych ludzi. Zanim jednak Jezus dokonał tego cudu, dokonał się dialog, który prezentuje dwa sposoby relacji i podejścia do człowieka potrzebującego: ten boski i ludzki.

    przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: „Miejsce tu jest puste i pora już spóźniona. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności”. Lecz Jezus im odpowiedział: „Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść”.

    Uczniowie, na widok głodnych ludzi reagują po ludzku. Sugerują Jezusowi, aby rozesłał lud – niech idą i kupią sobie żywności. Taki sposób myślenia nie jest sposobem budowania relacji i jedności. Jest to mentalność zostawiania człowieka z jego problemami. To mentalność Kaina, który zabił Abla, a potem kiedy Bóg spytał o o brata odpowiedział: „czyż jestem stróżem brata mego?”. Myślenie apostołów jest myśleniem człowieka, który odsyła drugiego od siebie, pozbywa się problemu, aby żyć dla siebie samego.

    Jezus jednak koryguje ich myślenie. Mówi im wprost: „wy dajcie im jeść”. To boskie myślenie jest myśleniem troski o człowieka, jest gotowością zaangażowowania się w ludzkie życie, także wówczas, kiedy to wymaga poświęcenia, ofiary z siebie, wyjścia poza własne granice. Jezus wyprowadza uczniów z  ich myślenia i wprowadza ich w boski sposób życia.

    Ostatecznie, wobec ich bezradności On sam staje się źródłem pokarmu, który uczniowie mogą dzielić i sycić lud. W ten sposób każdy z nas jest wzywany, aby ze swoim małym nic przyjść do Jezusa i przemienione jego miłością, to małe nic nieść braciom. To dar z samego siebie, dar życia i miłości wprowadza nas w pełnię życia, do której wzywa i zaprasza Pan.

    Umocnieni przemienionym chlebem, miejmy odwagę, by nie tylko nie odsyłać naszych bliźnich w potrzebie, ale angażować się w ich życie, przekraczając granice własnego wygodnictwa.

    Posted by ks. Sławek @ 22:27

Comments are closed.