Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Sierpień 2018
N P W Ś C P S
« Lip    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  
  • W najbliższą niedzielę Kościół będzie przeżywał święto rocznicy poświęcenia Bazyliki św. Jana na Lateranie. Bazylika ta, wzniesiona już w IV wieku przez Konstantyna Wielkiego, przez dziesięć wieków była siedzibą papieży. Teraz, pomimo że Papież mieszka na Watykanie, Lateran pozostaje Jego katedrą. Bazylika ta nazywana jest „Głową i Matką wszystkich Kościołów Miasta i świata”.  W tym dniu Kościół zaprasza nas do refleksji nad więzią każdego Kościoła i każdej wspólnoty z Kościołem w Rzymie i Papieżem. Liturgia prowadzi nas jednak nieco dalej i zwraca uwagę na inną świątynię, tą, której Lateran i każdy inny kościół jest tylko symbolem. Okazją do tego pogłębionego spojrzenia było wydarzenie oczyszczenia z kupców świątyni jerozolimskiej. Wówczas to, kiedy Żydzi zapytali Go o znak, odpowiedział:

    «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo». Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?» On zaś mówił o świątyni swego Ciała. (J,2,20-21)

    Świątynia, już od czasów izraelskich i była głównym miejscem kultu. To ona była miejscem „obecności” Boga, który zechciał wejrzeć na wybudowany ludzkimi rękami budynek i w nim zamieszkać. Salomon w dniu poświęcenia świątyni Jerozolimskiej prosił Boga, aby ten spojrzał, wysłuchał modlitwy ludu i wybaczył mu przewinienia, kiedy ten będzie gromadził się właśnie w tym miejscu.

    Jezus mówiąc o tym, że prawdziwą świątynią będzie Jego Ciało, wciela w siebie całą symbolikę i znaczenie świątyni. Teraz to Jego Ciało jest miejscem obecności Boga, a Ojciec wysłuchuje i modlitwy i przebacza ludowi, który gromadzi się w Ciele Chrystusa, czyli w jedności z Nim. To Jego Ciało jest teraz prawdziwym „miejscem” i narzędziem spotkania Boga i człowieka.

    Jezus odbudował na nowo świątynię zburzoną przez człowieka. Uczynił to raz na zawsze, a w Liturgii nieustannie uobecnia to swoje dzieło dla nas. On podczas Eucharystii na nowo pragnie odbudowywać to co my niszczymy, komplikujemy i gmatwamy. Kiedy my pragniemy tworzyć nasze życie bez świątyni – to znaczy bez odniesienia do Boga, wcześniej czy później potkniemy się o gruzy zniszczonej przez nas świątyni. On jednak nieustannie gotów jest odbudowywać prawdziwą świątynię z naszych ruin. Czyni to mocą swojego uwielbionego Ciała.  A to wszystko dokonuje się w Kościele-wspólnocie, która gromadzi się na modlitwie. O tym wszystkim niech nam przypomina bazylika na Lateranie, a także nasze kościoły parafialne. One mają sens o tyle, o ile w nich dokonuje się to odbudowanie tego co zniszczone.

    Posted by ks. Sławek @ 23:17

Comments are closed.