Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Sierpień 2018
N P W Ś C P S
« Lip    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  
  • Pierwsza niedziela Wielkiego Postu rysuje przed nami obraz Jezusa, który zostaje wyprowadzony, wyrzucony przez Ducha Świętego na pustynię. Święty Marek, którego Ewangelii w tym roku będziemy słuchać jest bardzo skąpy w opisie. Całe wydarzenie zamyka w w kilku słowach:

    Duch wyprowadził Jezusa na pustynię. Czterdzieści dni przebył na pustyni, kuszony przez szatana. Żył tam wśród zwierząt, aniołowie zaś Mu usługiwali (Mr 1,12-15).

    To wyprowadzenie Jezusa na pustynie wprowadza w czterdziestodniowy czas zmagania. Pustynia bowiem jest miejscem zmagania, walki, samotności. Istotnie, na pustyni nie ma ludzkich zabezpieczeń, nie ma nic z luksusu życia, nic z wygody. Wszystko to kreśli przed nami obraz pustyni jako miejsca niebezpieczeństwa, zagrożenia życia.

    Jezus podejmuje to wszystko, co niesie z sobą pustynia, ale równocześnie w ten sposób, w samym sercu pustkowia doświadcza nowości życia. To na pustkowiu, w Jezusie wystawionym na pokusy, w Jezusie poddanym próbie Bóg objawia swoją wierność przymierzu, które zawarł z Noem. O tym przymierzu mówi pierwsze czytanie.

    Noemu Bóg zapowiedział: Zawieram z wami przymierze tak, iż nigdy już nie zostanie zgładzona żadna istota żywa wodami potopu i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię. Treścią tego przymierza zachowanie życia. Już nigdy nie zostanie zgładzona żadna istota żywa. Bóg nie zniszczy życia. W ten sposób objawił się On jako Bóg życia.

    Właśnie tam, na pustyni, w miejscu, gdzie na człowieka czyha tylko śmierć, próby i pokusy demona, Jezus doświadczył tego, że Bóg nie zniszczy życia! On nie odbiera pokus, nie oszczędza swojemu Synowi prób, ale także posyła aniołów, aby Mu służyli, aby chronili Jego życia. W ten sposób pustynia z miejsca ekstremalnego niebezpieczeństwa staje się miejscem doświadczenia życia.

    U początku Wielkiego Postu jesteśmy zaproszeni, aby wraz z Jezusem wyjść na pustynię, aby pozwolić się na nią wyprowadzić. Tą pustynią mogą być te przestrzenie naszego życia, które zazwyczaj omijamy, i których się boimy. Mogą to być te przestrzenie, o których nieraz naiwnie myślimy, że jakoś same przeminął. Tymczasem Wielki Post zaprasza nas, aby wyjść, aby wyruszyć, aby stoczyć walkę, aby poddać się próbie. Takie wyjście jednak jest możliwie nie wtedy, kiedy ufamy własnym możliwością. Aby wyjść na pustynię, trzeba wesprzeć się na Bogu, na Jego słowie i Jego obietnicy, która trwa od czasów Noego. Bóg nie zniszczy! Pozwoli na walkę, zmaganie, ale pośle swojego anioła, który ocali życie, to prawdziwe.

    Posted by ks. Sławek @ 23:34

Comments are closed.