Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Czerwiec 2018
N P W Ś C P S
« Maj    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
  • Będąc w poszukiwaniu cały czas pierwotnego sensu ludzkiego ciała, wraz z Janem Pawłem II próbujemy odczytać zamysł Boga wobec człowieka. Analizując opis stworzenia do tej pory stwierdziliśmy, że człowiek, choć fizycznie posiada ciało, tak jak zwierzęta, to przewyższa inne stworzenia. Samotność Adama objawiła nam, że człowiek do zbudowania prawdziwej relacji potrzebuje kogoś więcej niż tylko zwierzęcia, potrzebuje czegoś więcej niż tylko żyjącego ciała.

    Następnie analizie poddaliśmy doświadczenie jedności i niewinności, które były udziałem pierwszych rodziców. W ten sposób mogliśmy zobaczyć, że ciało osiąga swoje spełnienie wówczas, kiedy może służyć miłości, kiedy pozwala wejść w prawdziwą komunię i jedność osób. Brak wstydu, o którym mówi autor biblijny pokazuje jakoś tej relacji, w której mężczyzna i kobieta potrafili zobaczyć nie tylko ciało, ale dzięki przenikliwości wzroku, mogli uchwycić bogactwo całej osoby, z jej wnętrzem.

    To wszystko prowadzi Jana Pawła II do stwierdzenia, że pierwotny sens, który Bóg wpisał w ciało człowieka, to sens oblubieńczy. Relacja, której Bóg zapragnął dla Adama i Ewy stwarzając ich, była relacją daru. Adam, obdarowany życiem, był gotów obdarowywać sobą Ewę, co spotykało się ze wzajemnym odniesieniem Ewy. Bóg stwarzając ludzi zapragnął aby ci jednoczyli i trwali razem jak jedno ciało.

    Ich zjednoczenie jednak nie było zjednoczeniem zbudowanym na instynkcie i popędzie, jak w przypadku zwierząt. Było to zjednoczenie osobowe, oparte na decyzji i pragnieniu obdarowania drugiej osoby sobą. Jedność taka zawierała więc obdarowanie całym sobą: swoją męskością bądź kobiecością, duszą, uczuciem. Całe człowieczeństwo uczestniczyło w tym obdarowaniu, całe wnętrze człowieka. Ciało natomiast wyrażało to bycie darem, które człowiek przeżywał w sercu. Z drugiej strony trzeba dodać, że człowiek był gotów przyjmować drugiego jako dar, akceptując go z wdzięcznością.

    Odkrycie oblubieńczego sensu ciała wprowadza nas też na nowy poziom rozumienia jego piękna. Ciało bowiem w świetle tego co zostało powiedziane ujawnia nowe piękno, które nie jest już jedynie pięknem fizycznym. Jest to piękno bycia darem. Piękno to jest o wiele głębsze, bo obejmuje ono nie tylko zewnętrzność, ale całą istotę ludzką. Ono też odbija w sobie blask prawdy o człowieku, który został stworzony jako dar, i który jest piękny wówczas, gdy pozostaje tym darem.

    Oblubieńczy sens ciała jest kulminacyjnym momentem, do którego dochodzi Jan Paweł II analizując pierwotną samotność, jedność i niewinność człowieka. Ciało mężczyzny i kobiety jest w pełni sobą i jest najpiękniejsze wówczas, kiedy wyraża dar z samego siebie. Dla zachowania realizmu musimy jednak pamiętać, że to, co Bóg uczynił w dziele stworzenia zostało zniszczone przez grzech i nad tym przyjdzie nam pochylić się następnym razem.

    Posted by ks. Sławek @ 22:02

Comments are closed.