Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Maj 2018
N P W Ś C P S
« Kwi    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
  • Spodobało się Bogu zbawić ludzi nie w pojedynkę,  ale we wspólnocie. W ubiegłym tygodniu dotarliśmy do punktu, który wyjaśnia to, dlaczego Bogu zależy na wspólnocie, na relacjach. To one tak naprawdę prowokują nas do wyjścia poza własne horyzonty, to one uczą nas sięgać miłością poza to co wygodne. To dzięki relacjom, szczególnie trudnym, z jednej strony widzimy jak bardzo potrzebujemy mocy Pana, a z drugiej strony możemy widzieć, jak On tej mocy miłowania nam udziela. Dzisiaj zrobimy kolejny krok i sięgniemy do fundamentu, na którym Pan buduje wspólnotę Kościoła.

    Wspólnota Kościoła jest w pierwszym rzędzie wspólnotą zwołaną przez Pana. Łacińskie Ecclesia pochodzi od greckiego czasownika eccaleo co znaczy zwoływać, zgromadzić. Podobnie polskie Kościół można wyprowadzić od hebrajskiego  czasownika qahal, które ma to samo znaczenie. Kościół nie jest więc wspólnotą utworzoną przez ludzi, ale przez Boga. Początek Kościoła, parafii, wspólnoty parafialnej to nie pomysł jakiegokolwiek człowieka, ale samego Boga! Bóg obwieścił swoje Słowo w Jezusie Chrystusie a ci którzy je usłyszeli, którzy dali mu posłuch, którzy je przyjęli zostali przez niego zgromadzeni. Kiedy więc patrzymy na parafie, wspólnoty, uczestników liturgii zebranych podczas konkretnej Eucharystii, warto sobie uświadomić że to są ci, którzy usłyszeli wezwanie Pana i przybyli na zgromadzenie. Niektórzy tego wezwania nie słyszą, inni nim gardzą, a ci którzy je przyjmują tworzą wspólnotę. Jej kształt, jej oblicze, które składa się z twarzy jej członków to pomysł Boga i jako taka już sama wspólnota objawia tajemnicę Boga.

    Bóg nie tylko zwołuje przez swoje Słowo, ale zwołanych jednoczy nierozwalnianymi więzami. Pierwszy z nich to sakrament chrztu, poprzez który wierzący (czyli ci, którzy uwierzyli Słowu), zostają wszczepieni w Ciało Chrystusa, albo mówiąc językiem św. Pawła, zostają wrośnięci w Chrystusa (por. Rz 6,3-9). W ten sposób relacje między członkami wspólnoty Kościoła nie są już tylko czymś dodatkowym, opcjonalnym. One są jakby krwiobiegiem tego Ciała, którym jest Chrystus. Komórka ciała odłączona od organizmu umiera. Włączona w ciało musi nauczyć się żyć w harmonii z innymi, aby całe ciało mogło być zdrowe. Tak łączy nas sakrament chrztu. Fundamentem relacji we wspólnocie Kościoła (jako całości, jako parafii, jako wspólnocie parafialnej) jest sam Chrystus, który przyjmuje każdego z nas i pozwala nam żyć w sobie. Chrzest nigdy nie jest więc prywatną sprawą osoby czy rodziny, ale to sprawa Kościoła jako całości, parafii jako całości! Kościół jako Ciało przyjmuje nowego członka.

    Takie życie Kościoła jest podtrzymywane i karmione przez Eucharystię. Musimy jednak dobrze zrozumieć co znaczy, że Eucharystia buduje Kościół. Św. Augustyn pisał że kiedy przyjmujemy Eucharystię, to nie tyle my przyjmujemy Jezusa do naszego Ciała, tak jak każdy inny pokarm, ale to On przyjmuje nas w swoje Ciało. Eucharystia nie tyle jest więc przyjęciem Jezusa do siebie, zrobienia mu milutkiego miejsca w sercu, aby tam się dobrze czuł. Eucharystia jest środkiem, dzięki któremu przyjęte Ciało Chrystusa wyprowadza nas z naszego ciepłego gniazdka indywidualizmu i łączy nas we wspólnotę Ciała Chrystusa. Celebrując Eucharystię wchodzimy więc nie tylko w intymną relację z Jezusem, ale – o krok dalej – w relację ze wszystkimi, którzy jak my przyjmujemy Pana. Komunia Eucharystyczna jest więc nie tylko komunią z Jezusem, ale też komunią z braćmi i siostrami!

    W ten sposób widzimy, że Słowo, chrzest i Eucharystia to fundamenty Kościoła, fundamenty wspólnoty. I nie chodzi tutaj tylko o fundamenty pobożnościowe, ale o takie, które sięgają samej istoty rzeczy. To Chrystus buduje wspólnotę właśnie przez nie. Nam pozostaje więc otwierać się na działanie Pana w nich i ich mocą kształtować relacje tak, aby Kościół mógł się objawić jako prawdziwie zjednoczony Lud Pana. O jego strukturze za tydzień.

    Posted by ks. Sławek @ 15:50

Comments are closed.