Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Styczeń 2018
N P W Ś C P S
« Gru    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
  • Po wielu tygodniach trzeba zebrać i podsumować to co było tematem naszej wędrówki na górę Tabor. Pierwsza część opierała się na relacji ewangelistów, którzy zapisali to wydarzenie. To co się wydarzyło na górze, nie było show dla przyciągnięcia tłumów. Przemienienie dokonało się w momencie kryzysu uczniów, kiedy w ich głowach rodziły się pytania o sens podążania za Panem, o to kim jest ów Jezus, za którym idą i który zapowiada mękę, śmierć i zmartwychwstanie.

    W takim kontekście Pan wybrał kilku uczniów aby ich wziąć z sobą, aby ich podnieść na wyższy, głębszy poziom wiary. W tym klimacie intymności objawił uczniom swoją chwałę, objawił blask, światłość, boskie życie i miłość. To doświadczenie było tak mocne, że uczniowie chcieli tam zostać, a zarazem obawiali się, doświadczyli tajemnicy fascynacji i przejęcia. Zgadzając się na odejście od codzienności, wyjście poza naturalny bieg zdarzeń, doświadczyli innego świata, innego życia, innego wymiaru istnienia.

    Po tych pierwszych tygodniach próbowaliśmy odkryć jak tajemnica przemienienia Pana realizuje się dzisiaj. Punktem wyjścia stała się liturgia. W niej bowiem w pełni objawia się Kościół, Ciało Mistyczne Chrystusa, a więc sam Pan Zmartwychwstały.

    W pierwszym etapie zobaczyliśmy że liturgia nie tylko wspomina wydarzenie z przeszłości, ale odsłania je jako zapowiedź przyszłości. W niej przemienienie nie jest tylko czymś co wspominamy, ale także coś do czego dążymy, a co w pełni zrealizuje się w wieczności. Już teraz Pan pragnie prowadzić nas w tym kierunku, ku pełni i dokonuje to w liturgii. W niej przemienia się nie tylko chleb w Ciało i wino w Krew Pana. W niej Pan daje swoje Ciało i Krew, aby przemienić ludzi – nas – w swoje Ciało chwalebne. Innymi słowy, celem liturgii, obok uwielbienia Boga, jest przemienia człowieka. Bóg pragnie przetoczyć w nas swoją krew, dać nam swoje życie!

    Takie przemienienie nie ma jednak wymiaru indywidualnego, ale wspólnotowy. Chodzi nie o to, aby każdy na swoją rękę czegoś doświadczył, ale o to, aby zostało utworzone Ciało! Przemienienie dokonuje się wówczas, kiedy każdy z nas wychodzi poza własne granice, aby stać się częścią Ciała uwielbionego, Ciała, w którym żyje Pan, w którym panują głębokie relacje miłości, współodpowiedzialności, współodczuwania. Tylko taka wspólnota może stać się widzialnym znakiem Pana przemienionego.

    W ten sposób wspólnota, dzięki mocy Pana, może żyć blaskiem jego miłości. W ten sposób w mrocznym świecie może stać się ona znakiem dla przeżywających kryzys, zwątpienia, załamania. Wspólnota pełna miłości, otwartości, przyjęcia, wspólnota żyjąca duchem Pana jest prawdziwym Taborem we współczesnym świecie! To jest kierunek, ku któremu musimy zmierzać.

    Aby to mogło się dokonać, musimy jak uczniowie zostawiać siebie, pozwolić się Panu, aby nas dźwigał wyżej, aby w liturgii mogło w nas dokonywać się misterium fascynacji i przejęcia, misterium miłości i przebaczenia otrzymanego od Pana. W tym duchu widzimy też jak ważna jest nasza obecność na niedzielnej liturgii – nie tylko z obowiązku, ale dlatego, aby Ciało Pana mogło się objawić w pełni: w członkach silniejszych i słabszych, bliższych Boga i tych, którzy są nieco dalej w wędrówce wiary. Wówczas Pan w naszych parafiach będzie mógł dokonać prawdziwego przemienienia, Taboru!

    Ufam, że te kilka refleksji na temat Taboru pozwoliły nam nieco inaczej spojrzeć na to ważne wydarzenie w życiu Jezusa, jego uczniów i Kościoła.

    Posted by ks. Sławek @ 13:04

Comments are closed.