Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Październik 2018
N P W Ś C P S
« Wrz    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
  • Przeszliśmy dwa, z pięciu kroków, na drodze do przebaczenia. Dziś czas na trzeci krok, czas na decyzję. Aby dobrze zrozumieć jej sens, musimy spojrzeć na nią w kontekście całego procesu przebaczenia.

    W pierwszym kroku Worthington zapraszał nas do tego, aby przywołać, nazwać i przeżyć jeszcze raz tą sytuację, która nas dotknęła, zraniła. Krok drugi polegał na tym, aby odwrócić wzrok od siebie, od swojego serca i spojrzeć z empatią na krzywdziciela. Na tym etapie ważne było to, aby spojrzeć na niego jako na osobę, która tak jak my niesie bagaż swojego życia… Taka empatia, jeśli jest głęboko przeżyta, prowadzi od złości i agresji do współczucia.

    Na tym etapie, mówi nasz autor, przychodzi czas, aby tego człowieka, w którym odkryliśmy ludzkie oblicze, w którym odkryliśmy kogoś słabego – tak jak my, aby tego człowieka obdarować! Obdarować przebaczeniem! Worthington zmienia więc przede wszystkim perspektywę. Decyzja przebaczenia rodzi się nie z jakiegoś heroizmu, ale z tego współczucia, które rodzi się w sercu.

    W takiej decyzji, amerykański psycholog mówi, są zawarte trzy elementy:

    Pierwszy polega na tym, aby przypomnieć sobie jakieś wydarzenie, w którym my zawiniliśmy, w którym czuliśmy się winni i doznaliśmy przebaczenia. Często może być to sakrament pokuty i pojednania, w którym doświadcza się przebaczenia.

    Drugi element to przypomnienie sobie tego, jak czuliśmy się, kiedy nam przebaczono, to odkrycie w sercu poczucia wdzięczności i ulgi, radości, nowej szansy. Dokładnie, przebaczenie bowiem jest darowaniem nowego życia, jest zdjęciem z nas wyroku za popełnione zło. Ważne jest zebranie tych dobrych uczuć, bo one pozwalają na to, co najistotniejsze.

    Trzeci element, to darowanie przebaczenia. Darowanie przebaczenia jest darowaniem nowego życia temu, kto nas skrzywdził, a wobec kogo nie czujemy już agresji, ale współczucie. Jest to darowanie tej ulgi, radości, nowej szansy, której sami nie raz doświadczyliśmy. Nie jest to więc darowanie, które by poniżało drugiego, które by pokazywało naszą wyższość nad nim. Jest to raczej pokorne dzielenie się darem, który sami otrzymaliśmy i otrzymujemy.

    Decyzja ta przede wszystkim musi dokonać się w naszym sercu. Worthington pisze, że może zdarzyć się, że chcemy przebaczyć, ale nie potrafimy dojść do tej decyzji. Wówczas proponuje on, aby nie rezygnować, aby nie zniechęcać się, lecz by próbować, bo takie próby z czasem pozwalają podjąć tą istotną decyzję.

     

    Posted by ks. Sławek @ 12:32

Comments are closed.