Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Grudzień 2018
N P W Ś C P S
« Lis    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
  • Dzisiaj rozpoczynamy omawianie drugiej części Mszy świętej, czyli liturgii eucharystycznej. Obejmuje ona trzy obrzędy: przygotowanie darów, modlitwę eucharystyczną, oraz obrzędy komunii świętej. Na początek zajmiemy się obrzędem przygotowania darów. Rozpoczyna się on procesją z darami. Po przyjęciu darów kapłan wypowiada modlitwy dziękczynienia za chleb i wino (w tym czasie może być śpiewana pieśń), a całość kończy modlitwa nad darami.

    Chleb i wino, przynoszone do ołtarza są nazywane  owocem ziemi i pracy rąk ludzkich oraz owocem winnego krzewu i pracy rąk ludzkich. I w jednym i w drugim przypadku dary te widziane są jako owoc współpracy Boga, który daje wzrost plonom ziemi, i człowieka który ten owoc przetwarza. W darach tych człowiek wyraża samego siebie. Oznacza to, że wraz z chlebem i winem każdy z uczestników liturgii jest zaproszony do tego, aby samego siebie złożyć na ołtarzu z całą swoją codziennością, radościami i smutkami. Ten dar duchowy, ta świadomość złożenia siebie na ołtarzu, złożenia siebie w ręce Pana ma kluczowe znaczenia. Bez tego, człowiek zostaje tylko widzem, pozostaje na zewnątrz tajemnicy eucharystii. Tylko prawdziwa gotowość przyniesienia daru, przede wszystkim duchowa, a w miarę możliwości także materialna czyni nas uczestnikiem tego, co się wydarza.

    Właśnie dlatego, aby człowiek mógł konkretniej wyrazić swój udział w obrzędzie przygotowania darów oprócz chleba i wina składana jest też ofiara pieniężna. Ona jest zbierana właśnie w momencie przygotowania darów jest zbierana. Ma ona sens symboliczny i teologiczny.  W ofierze pieniężnej człowiek może dać trochę siebie. W darze tym jest ukryty trud pracy, wysiłku, który człowiek włożył w zarobienie danej kwoty. To właśnie ta ofiara, przyniesiona wraz z darami do ołtarza, sprawia że człowiek może duchowo powiedzieć: na ołtarzu składam też coś ze mnie, mam udział w tym co się dokonuje. Dar ten jest kolejnym elementem wychodzenia poza siebie, wznoszenia się ponad własne potrzeby. Jest to akt miłości, który wyprowadza człowieka z jego egoizmu i wprowadza go w zbawczą wspólnotę!

    Właśnie z powodu tego głęboko teologicznego znaczenia przynoszonych darów, już w II wieku po Chrystusie chrześcijanie oprócz chleba i wina przynosili różne inne dary, aby w ten sposób przychodzić z pomocą ubogim, potrzebującym oraz wyjść naprzeciw potrzebom wspólnoty, powiedzielibyśmy parafii.

    Cały obrzęd kończy modlitwa, w której kapłan prosi, aby dary te zostały przemienione w Eucharystię, w Ciało i Krew Chrystusa. W świetle tej modlitwy widać jak ważne jest zaangażowanie w przygotowanie darów. Tylko ten, kto w tym obrzędzie bierze udział może zrobić kolejny krok. Ten, kto ma świadomość że na ołtarzu jest także jego życie może z uwagą i zaangażowaniem wejść w wielką modlitwę eucharystyczną. O niej napiszę za tydzień.

    Posted by ks. Sławek @ 13:53

Comments are closed.