Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Sierpień 2018
N P W Ś C P S
« Lip    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  
  • Drugi wielki temat wielkopostnej wędrówki przez pustynię to wzrok. Bez wzroku nie da się wędrować. Nie chodzi tu jednak o sprawne oczy. W pierwszym czytaniu prorok podpowiada nam, że chodzi o taki wzrok, który widzi to, co niewidoczne dla oczu, a św. Paweł powie że chodzi o prawdziwą światłość. Aby dać taki wzrok człowiekowi niewidomemu od urodzenia, Jezus

    splunął na ziemię, uczynił błoto ze śliny i nałożył je na oczy niewidomego, i rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» – co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił widząc (J 9, 6-7)

    Jan mówi o trzech czynnościach, które wykonał Pan. Pierwsza to splunął na ziemię, aby uczynić błoto. Ślina jest symbolem Słowa Pana, które wychodzi z Jego ust, ziemia to rzeczywistość ludzkiego życia. To życie często jest przyklepane i ubite tak, aby można było spokojnie i bezpiecznie się poruszać. Pan natomiast rozmiękcza je, przez swoje Słowo pokazuje że tak naprawdę to życie jest niezłym błotkiem, które próbujemy betonować na różne sposoby.

    Druga czynność to nałożenie tego błotka na twarz, na oczy niewidomego. Pan nakłada to błoto na twarz, żeby człowiek nie miał wymówki,, że nie zauważył, że przeszedł obok. Ponadto dopóki błoto jest gdzieś obok, można próbować je obchodzić dookoła, omijać. Natomiast taka „błotna maseczka” już na to nie pozwala. Człowiek zaczyna czuć że coś tutaj nie gra, że w końcu coś trzeba zrobić z tym błotem na twarzy.

    Wtedy właśnie Pan wskazuje trzeci etap: posyła aby obmyć się w sadzawce. Tą sadzawką jest On sam, Posłany przez Ojca. Tą sadzawką jest chrzest, tą sadzawką jest każda spowiedź sakramentalna, kiedy Pan obmywa błoto naszego życia swoim miłosierdziem. Właśnie wtedy dokonuje się cud, bo człowiek zaczyna widzieć! Ten wzrok, który właśnie w takim obmyciu człowiek otrzymuje pozwala widzieć o wiele głębiej niż do tego przywykliśmy.

    Doświadczone przebaczenie pozwala człowiekowi zobaczyć świat w całkowicie innej perspektywie. Przede wszystkim człowiek zaczyna widzieć Boga, jako Tego, który przebacza i który jest większy od jego grzechu. To jest pierwsze fundamentalne odkrycie, które od momentu grzechu pierworodnego jest przed człowiekiem zakryte. Po grzechu Adam ukrył się, przestraszył Boga i nie wierzył w przebaczenie. Teraz otwiera się nowa droga, bo błoto życia nie zostaje ukarane, ale przebaczone!

    Takie pojednanie z Bogiem sprawia, że człowiek może pojednać się z samym sobą, może przebaczyć samemu sobie, może też przebaczyć innym błoto ich życia. Perspektywa całkowicie się zmienia, człowiek zaczyna widzieć więcej. Już nie ucieka, nie udaje że zła nie ma, nie próbuje się wybielać. Dzięki przebaczaniu człowiek zaczyna widzieć tak jak widzi Bóg, czyli całą rzeczywistość: nie tylko tą białą i czystą, ale także tą ciemną i mroczną. Widzi wszystko z miłością, tak jak Bóg

    Posted by ks. Sławek @ 22:57

Comments are closed.