Kategorie

Do nabycia

Małżeństwo. Wielka tajemnica

Podróż do wnętrza

okl Jeziorski - Historia pewnej milosci

Kalendarz

Lipiec 2018
N P W Ś C P S
« Maj    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
  • Czwarta niedziela wielkanocna to czas, w którym Kościół przechodzi od opisów spotkań ze Zmartwychwstałym do teologicznej interpretacji tego wydarzenia. Jest to też niedziela Dobrego Pasterza i właśnie figura pasterza jest pierwszą próbą zrozumienia śmierci i zmartwychwstania Jezusa. Innymi słowy, sam Jezus odsłania swoje serce i w obrazie dobrego pasterza podpowiada co było motywem Jego pójścia na krzyż. Aby ukazać ten motyw Pan przeciwstawia obraz pasterza obrazowi najemnika:

    Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, do którego owce nie należą, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka (J 10,11-18)

    W tym krótkim stwierdzeniu Jezus rysuje dwie całkowicie inne postawy w relacji do owiec i do siebie. Postawy te wychodzą na jaw w doświadczeniu zagrożenia, w doświadczeniu krzyża i niebezpieczeństwa. To właśnie w takich krytycznych momentach można poznać prawdę ludzkiego serca. To w takich momentach można poznać mentalność i styl życia, który na co dzień może być zakamuflowany w sercu.

    Pasterz jest tym, który oddaje życie. Swoje życie. Nie przywłaszcza i nie broni tego, co jest najbardziej jego, ale jest gotów oddać to dla dobra owiec. Oddaje swoje życie, aby one mogły żyć. W tym różni się od najemnika, który swoje życie ratuje poświęcając dla siebie życie owiec. Opuszcza je i ucieka. Można powiedzieć, że w obliczu niebezpieczeństwa pasterz jest zatroskany o owce, najemnik natomiast o siebie. Pasterz myśli: co będzie z owcami, natomiast najemnik: co będzie ze mną. Dla pasterza ważna jest relacja z owcami, dla najemnika – relacja z własnym „ja”.

    Ta troska o owce zaprowadziła Jezusa na krzyż, ale wówczas kiedy Syn nie  troszczył się o siebie, zatroszczył się o Niego Ojciec i „wywiódł spomiędzy zmarłych Wielkiego Pasterza owiec” (Hbr 13,20). To właśnie relacja Jezusa z Ojcem pozwoliła Mu pokonać logikę najemnika i objawić prawdziwą, pasterską miłość wobec człowieka. To jest miłość, która nie szuka siebie, ale jest zatroskana o bliźniego. To jest miłość, która wyzwala człowieka od tego największego zniewolenia, które wyrażone jest w zatroskaniu o siebie i próbie ratowania swojego życia: po swojemu i na własną rękę.

    Mając udział w życiu Jezusa, wchodźmy wraz z Nim w ducha pasterskiej miłości pokonując logikę najemników, właściwą temu światu, który nie zna miłości Ojca.

    Posted by ks. Sławek @ 09:16

Comments are closed.