Po tym, jak modlitwa błogosławieństwa koncentrowała się na domu i dzieciach, wraca do pierwszoplanowych postaci – nowożeńców. Tekst modlitwy traktuje osobno o żonie i osobno o mężu. Brzmi on w następujący sposób:
Błogosław swojej służebnicy, aby pełniąc zadania małżonki i matki, czystą miłością swój dom ożywiała, a zawsze życzliwa i dobra, była jego ozdobą.
Błogosław też swemu słudze, niechaj dobrze wypełnia obowiązki wiernego męża i troskliwego ojca.
Na początku zwróćmy uwagę na priorytet tożsamości małżonków, który odzwierciedla modlitwa. Prosząc zarówno o błogosławieństwo dla kobiety, pierwsze zwraca uwagę na to, że jest ona małżonką, a dopiero potem matką. Tak samo mężczyzna, jest najpierw wiernym mężem, a w drugiej kolejności troskliwym ojcem. Bycie żoną – dla męża, i mężem – dla żony, to pierwsze i podstawowe odniesienie. Małżeństwo i wieź małżonków jest pierwszym przedmiotem ich troski i z niej wypływają pozostałe relacje: bycie matką i troskliwym ojcem.
W tej części modlitwy bardziej wyeksponowana jest rola kobiety. Jej powierzona jest szczególna misja: ożywiania czystą miłością domowego ogniska. Modlitwa wydobywa w ten sposób na światło dzienne najgłębsze pokłady kobiecości. Kobieta samą swoją obecnością, zdolnością budowania relacji, dobrocią i życzliwością, całym swoim kobiecym wdziękiem zdolna jest ożywiać domowe ognisko czystą miłością. Modlitwa mówi, aby ona – w swojej kobiecości – była ozdobą domu. Cały ten kobiecy geniusz wpisany jest w jej naturę, dlatego modlitwa nie waha się wydobyć go światło dzienne, nie waha się przypomnieć kobiecie, że nosi ona w sobie coś, czego nie może uczynić żaden mężczyzna.
On z kolei wezwany jest do tego, aby był wiernym mężem i troskliwym ojcem. Jako wierny mąż, wezwany jest on do tego, aby strzec swojej żony, aby dbać o tą, która jest ozdobą, aby szanować ją, doceniać, stawiać w centrum, tak aby całe jej piękno i jej kobiecy geniusz mogły w pełni rozbłysnąć. Wówczas będzie mógł być dumny i spełniony, a jako taki będzie mógł być troskliwym ojcem. Tekst łaciński mówi o troskliwości, roztropności, przewidywalności. To wszystko zakłada dużą dojrzałość mężczyzny, który jest gotowy nie tyle spełniać zachcianki dzieci i uginać się pod presja ich życzeń, ale będzie gotów poświęcić samego siebie, aby zadbać o prawdziwe dobro. Taki ojciec prawdziwie musi patrzeć nie tylko na dzień dzisiejszy, ale także spoglądać w przyszłość, która sięga nie tylko dorosłego życia dzieci i ich dobrobytu, ale przedziera się dalej i widzi wieczne przeznaczenie swego potomstwa.
Modlitwa kończy się zarysowaniem pełnej perspektywy małżeństwa. W swoim ostatnim zdaniu mówi:
Ojcze Święty, spraw, aby ci, którzy wobec Ciebie zawarli małżeństwo i pragną przystąpić do Twojego stołu, radowali się w wieczności udziałem w obiecanej im uczcie niebieskiej.
Całe życie małżonków nie wyczerpuje się w zapewnieniu sobie godnych warunków na ziemi, w spędzeniu w świętym spokoju kilku, kilkunastu czy kilkudziesięciu lat. Wszsytko zmierza do swojej pełni, do Domu Ojca, którego ich dom jest zapowiedzią, do pełnej radości, w której już nie będzie trudu, zmagania się, trosk, kryzysów i łez. Wszsytko zmierza do pełni, do wiecznego małżeństwa Boga i człowieka, do wiecznych zaślubin i wiecznego wesela. Wówczas Wielka Tajemnica, w której małżonkowie mają swój udział objawi się w swojej chwale.



Follow
